«Μαζί μπορούμε, κανένας δεν μπορεί μόνος του»

«Μαζί μπορούμε, κανένας δεν μπορεί μόνος του»

  Επιμέλεια: Δώρα Λάμπρου, απόφοιτη τομέα ΜΜΕ & Ήχου

Στα μεγάλα αστικά κέντρα η κινητικότητα είναι αυξημένη και η καθημερινότητα οργιάζει. Συναντάς χιλιάδες πρόσωπα που περνούν βιαστικά από μπροστά σου. Όλοι τρέχουν να προλάβουν κρατώντας έτσι ζωντανούς τους παλμούς της πόλης. Παρ' όλα αυτά όταν πέφτει το σκοτάδι το κλίμα αλλάζει. Το κέντρο μοιάζει αφιλόξενο, βλέπεις ανθρώπους σε παρέες ή άλλους να κείτονται στο πάτωμα. Η παρακμή της πόλης όπως θα ακούσεις να λένε. Άραγε αναρωτήθηκες ποτέ τι τους οδήγησε σε αυτή τη κατάσταση ;

  Σε μια βόλτα στα Λαδάδικα εκτός από τα γραφικά στενάκια και τις ταβέρνες θα έρθεις αντιμέτωπος με το Κέντρο Θεραπείας Εξαρτημένων Ατόμων (ΚΕΘΕΑ) . Ένας φιλόξενος χώρος στα χρώματα του ουρανού και της θάλασσας. Στα ράφια υπάρχουν παντού χειροποίητες κατασκευές που φτιάχνουν οι ίδιοι, ενώ ένα μακρόστενο πιάνο κοσμεί το διάδρομο. Από την παρέα τους φυσικά δεν θα μπορούσε να λείπει ένας τετράποδος φίλος που τους κρατά συντροφιά. Μεγάλο του καμάρι το μπαλκόνι τους. Από εκεί βλέπεις όλη τη Θεσσαλονίκη από το Γεντί Κουλέ μέχρι το λιμάνι και καμία φορά τον Όλυμπο.

  Πρόκειται για μια δεμένη ομάδα ανθρώπων, μια δική τους μορφή οικογένειας όπου τα μέλη της αλληλοϋποστηρίζονται. Χτυπάνε ενθαρρυντικά τη πλάτη του φίλου τους. Είναι πλακατζήδες και δεν τους λείπουν τα οπαδικά πειράγματα. Ο κάθε ένας με μια μοναδική ιστορία να σου διηγηθεί, τους ενώνει όμως η ίδια αγάπη για το κέντρο τους. Το (ΚΕΘΕΑ) είναι σχολείο και κάτι πάρα πάνω όπως λένε.

  Αν τους ρωτήσεις το πως ή το γιατί ξεκίνησαν την κατανάλωση ουσιών κανένας δεν γνωρίζει την απάντηση. Οι παράγοντες είναι διαφορετικοί για τον κάθε ένα. Πρέπει να τρέξεις πίσω στις ζωές τους για να καταλάβεις, κάτι που απαιτεί χρόνο αλλά και κόπο. Στην αρχή όλα φαίνονται πολύ απλά « νομίζεις πως θα σταματήσεις όταν το θελήσεις εσύ» έτσι λένε όμως μετά ήρθαν αντιμέτωποι με την σκληρή αλήθεια.

  Στην δική μας εποχή είναι πολύ εύκολο να βρεις απαγορευμένες ουσίες. Εμπόριο γίνεται παντού στον δρόμο, στις στοές ακόμα και σε σχολεία. Ίσως αυτός είναι ο λόγος που κάθε χρόνο θρηνούμε τόσα θύματα από ναρκωτικά. Τις δεκαετίες του ογδόντα με ενενήντα τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά. « Παλιά αρχίζαμε με κάτι ελαφρύ, λίγο χόρτο μπορούσες να το βρεις μόνο στις ντίσκο. Από το δύο χιλιάδες και μετά άλλαξαν όλα, άνοιξαν τα σύνορα και η παραβατικότητα οργίασε. Τώρα τα παιδιά ξεκινάνε κατευθείαν από τα «βαριά» γιατί είναι πολύ εύκολο να τα βρεις».

  Σήμερα έχουν αρχίσει μια νέα ζωή αφήνοντας πίσω αυτή τη βλαβερή συνήθεια. Βλέποντας ποιο καθαρά εξομολογούνται « οι ουσίες σταματάνε, ο τρόπος ζωή είναι αυτός που σου λείπει» « Δεν φεύγει η επιθυμία από το μυαλό. Προσπαθώ να προστατέψω τον εαυτό μου παλεύοντας με αυτό. Χρόνο με τον χρόνο τα πράγματα γίνονται καλύτερα».

  Το ΚΕΘΕΑ λοιπόν είναι μια ανοιχτή αγκαλιά για τους εξαρτημένους που διεκδικούν μια καλύτερη ζωή. Η ανάρρωση χωρίζεται σε φάσεις διαρκείας δυόμιση χρόνων. Πρόκειται για ένα «στεγνό» πρόγραμμα χωρίς υποκατάστατα. Οι χρήστες δεν αντιμετωπίζονται ως ασθενείς και ο τρόπος αποτοξίνωσης γίνεται μέσω της ομαδικότητας. Υπάρχουν αρκετοί εθελοντές που απασχολούν τους φιλοξενούμενους μέσω κάποιας δραστηριότητας όπως θέατρο, ομάδα ποίησης και τζούντο. Επίσης υπάρχουν θεραπευτικές ομάδες και ομάδες αυτοβοήθειας. Αρκετοί πηγαίνουν σχολείο, Λύκειο ακόμα και ΙΕΚ, φροντίζουν το μέλλον τους μέσω του κέντρου. Τέλος όλα τα μέλη κρατάνε την επαφή με την κοινωνία καθώς έξοδοι επιτρέπονται όλη την εβδομάδα.

  Πρόκειται για μια φιλότιμη προσπάθεια που στηρίζεται στον εθελοντισμό. Το ΚΕΘΕΑ είναι ανοιχτό για όλους τους επισκέπτες, οι άνθρωποι του είναι φιλόξενη και χαμογελαστοί. Είναι καθήκον μας να αγκαλιάσουμε αυτούς τους ανθρώπους γιατί όλοι αξίζουν μια δεύτερη ευκαιρία. 

Φεύγοντας από αυτήν την μικρή κοινωνία με τον κοινό στόχο :την επανένταξη στην ζωή. Μας δίνουν ένα μήνυμα για όσα άτομα δυσκολεύονται με τις ουσίες: «Μαζί μπορούμε, κανένας δεν μπορεί μόνος του»